Ik ging op reis en nam mee… me, myself & I.

Vorig jaar deze tijd stapte ik op een vliegtuig naar de zon. Eén van de moeilijkste dingen die ik ooit gedaan heb, maar ik had er een goede reden voor. De beste zelfs…

We schrijven november 2016. Ineens zakte de grond vanonder mijn voeten. Ik kon alleen maar huilen. Het was de ochtend van het verjaardagsfeest van onze oudste zoon. Hoe moest ik dit in godsnaam doorkomen? Ik was moe. Op. Kapot. Voltijds werken, voltijds moederen, het eist zijn tol. Een fenomeen dat mij totaal vreemd was. Ik? Stoppen? Hallo, have you met me? Doorgaan verdorie, tot je erbij neervalt!

Ik ben dat weekend doorgekomen. Hoe, weet ik niet. Het is een waas. Wel weet ik nog dat ik het huis niet uit durfde, de tranen oeverloos uit mijn ogen rolden en ik het liefst van al onder een dik deken in de zetel wilde liggen ver weg van alles en iedereen. Dus ging ik de maandag erop naar de dokter. “Ja mevrouw, je bent overwerkt. Ik schrijf je 2 weken rust voor.” Het woord burn-out viel. “Gruwelwoord”, dacht ik. En ik repliceerde de huisarts met: “Doe maar een week, ik heb een belangrijk evenement te draaien.”

WhatsApp Image 2016-11-17 at 10.34.10

Op stap. Ik leunend op hem. Op zoek naar lucht. 

Ik heb mij door die week geploeterd. Met de nodige ups en downs. De week nadien ben ik gaan werken en heb geprobeerd mijn leven weer in de plooi te duwen. Maar het  gruwelwoord sluimerde in mijn lijf. Moe en negatief werd mijn nieuwe staat van zijn. Maar de boer, hij ploegde voort.

Langzaam maar zeker vond ik af en toe een zonnestraal in mijn hoofd. Ik pakte de problemen op mijn werk aan en dat creëerde ruimte. De professionele Geertrui was back. Maar thuis was het niet zo makkelijk om die ruimte in te nemen. Wederkerende ruzies, een kort lontje, prikkelbaar, … niet echt een pretje dus, voor geen enkele partij. Alles was ook zo zwaar. Het leek wel alsof ik mezelf kwijt was. Ik leefde niet, ik werd geleefd. Ik ben moeder, collega, vrouw, vriendin, dochter, … Maar wie is Geertrui? En vooral: wat wil Geertrui?

Om daar een antwoord op te krijgen, trok ik begin september 2017 voor 5 dagen op wellness groepsreis naar Portugal. Nee, niet om een hele dag in een jacuzzi te hangen, maar wel om aan de hand van workshops en meditatie kei hard naar mezelf te zoeken. Toegegeven, het feit dat het onder de Portugese zon te doen was en er een zwembad op ons resort aanwezig was, was mooi meegenomen. Maar  daar zat ik dan, emotioneel in de war en ver weg van man en kinderen. Voor ’t eerst in god-weet-hoeveel-jaar was ik op mezelf aangewezen. Hoe. Raar. Was. Dat.

Ik had al wel wat trainingen achter de rug rond emotionele bewustwording, maar ondertussen was ik toch alweer geëvolueerd naar een meervuldig takenpakket in een enkelvoudig persoon. Er was dus wel wat werk aan de winkel. Ik ben mezelf tegengekomen. Alle kanten van mezelf. Het heeft gebotst. Maar er was vooral ruimte. In alle rust en onder het gesjirp van de krekels vond ik mezelf terug.

Helemaal-mee als ik ben, postte ik al eens een foto van een hangmat, een zwembad of een ondergaande zon. En opvallend kreeg ik ineens veel reacties van gelijksoortige vrouwen. Ik bedoel moeders met jonge kinderen. Over hoe geweldig het wel was dat ik dat deed. En hoe knap het wel was dat ik zo helemaal voor mezelf koos. En ik dacht bij mezelf, vanuit mijn hangmat: “Ik doe iets goed. Ik mag dit aan mezelf geven. Cadeautje voor mezelf.” Wat heb ik met dat idee geworsteld. Want ik heb mezelf de laatste jaren letterlijk weg gegeven. Aan alles en iedereen rondom mij. Tot er niets anders overbleef dan een leeggelopen ballon. Hoog tijd om mezelf dus weer eens wat lucht te geven! En dat deed ik. 5 dagen lang tot ik weer wist wie ik was.

Dus moeders der lage landen, verenig u! Spring op een vliegtuig en laat de boel even de boel. Het doet deugd, dat garandeer ik u.

 

 

P.S.: De knuffel van onze oudste zoon, zo ongeveer zijn dierbaarste bezit, werd als verstekeling in mijn koffer gestopt. Het was een zeer emotionele ontdekking, maar ik maakte van de gelegenheid gebruik om een whatsapp-chat op te richten waarin ik meerdere foto’s van Schaap op avontuur in Portugal postte. Zo konden de kleine thuisblijvers, zowat mijn dierbaarste bezit, volgen wat moeke en schaap allemaal beleefden.

Shit, de vakantie is voorbij!

Gaan we iets doen?
Ik wil thuisblijven!
Mogen we Hotel Transylvania kijken?
(voor de 999ste keer)
Ik verveel mij!
Kunnen we terug naar Italië rijden?

Deze mix van (al dan niet haalbare) ideeën wordt op dagelijkse basis gepitcht tijdens de spontane brainstormsessies aan de ontbijttafel, nog voor wij koffie hebben gedronken. Mijn vrouw en ik nemen het in beraad, blikken naar elkaar en denken hetzelfde: het is bijna zover…
De laatste dagen zomervakantie tikken weg en de geur van muffe turnzaal, potloodslijpsel en reftersoep staat klaar om opnieuw de atmosfeer te vullen. Het was een warme zomer (serieus, wa was da?) met heel wat ups (reisje, tripjes, sangria) en enkele downs (reisje, tripjes, koppijn van de sangria). Maar nu is het tijd om die hersens van de zolder te halen, die boekentassen af te stoffen en die linker turnpantoffel te zoeken.

Ook al genieten wij intens van tijd met onze kinderen en is het leven in die zomermaanden lekker anders dan de rest van het jaar, het is meer dan oké dat ze maandag terug naar school gaan. (Nee, hier geen pleidooi om vakantie in te korten of anders te organiseren, dat tackelen we later wel eens.) September mag zijn intrede doen, niet alleen voor ons maar zeker ook voor hen. Vaarwel chille zomerchaos, hallo routine.
Geen idee hoe het bij jullie zit maar het ontbreken van regelmaat speelt onze kinderen echt parten na acht weken. En ook al proberen we daar zelf wat voor te zorgen, het is altijd anders dan op school. Momenteel snakken we dus allemaal even terug naar structuur (crap, dat doet pijn om dat toe te geven) want iedereen hier heeft zijn buik vol van kampjes, logeerpartijtjes en ja, soms ook van elkaar.

Dus laat die ochtendrush maar komen. Laat die ritjes naar de naschoolse activiteiten maar komen. Laat die structuur maar komen. Zo kunnen we over enkele maanden zagen dat we snakken naar ietsje meer chaos en losse teugels. Over die shit zullen we dan ook wel weer iets schrijven.

Doe ne keer zot, start een blog

We doen dat wel even rap, tussendoor. Allebei een voltijdse job, 3 zonen met hun eigen noden en hobby’s, een huishouden, familie, vrienden, af en toe nog eens een sportieve activiteit voor onszelf, … Klinkt toch alsof er nog wel wat tijd over is. “Zullen we dan elke dinsdagavond redactievergadering houden?” En dan was het dinsdagavond, zo ongeveer de enige avond dat er geen ritjes voor hobby’s of andere verplichtingen zijn, dus ploften we met een leeg hoofd, een vol glas wijn en Netflix in de zetel. Hoe doen al die andere bloggers dat? Waar moeten wij nu in godsnaam de fut halen om hier iets van te maken?

Want we wilden er iets van maken, er zijn immers té weinig blogs. Die van ons is speciaal, een unicum! Echt waar! Not. En toch hopen we dat we iets te vertellen hebben. Dat ons geploeter jullie inspireert om gewoon verder te ploeteren. Iets met #inthistogether en zo.
Of dat jullie al eens goed kunnen lachen met ons gesukkel. Want humor is de sleutel! Dat is wel echt waar. Wij doen ook maar wat: de ene volgt meer haar buikgevoel, de andere zijn hoofd, maar wij lachen wel wat af. En soms ook niet, want dat vinden de zonen niet cool en dan rollen ze eens met hun ogen. Jammer genoeg voor hen moeten wij daar dan ook weer om lachen.

Maar we wijken af… Het ging over het starten van een blog. Want hier is nog een fun fact: wij zijn geen digital natives. Wij zijn 30+, de ene al wat dichter bij de 40 dan de andere. Oud dus, volgens onze zonen. En we moesten ons dus een weg banen door websitebeheer, e-mailinstellingen ontrafelen, … Voor we dat allemaal onder de knie hadden, waren we weer een paar maanden verder. Vergeet niet dat we hier niet voltijds mee bezig kunnen zijn (zie de eerste paragraaf). Als onze zonen tv kijken, switchen ze moeiteloos van Netflix naar de digicorder en terug. In onze tijd moest je gewoon de tv aanzetten en zappen. Onze zonen hanteren 3 afstandsbedieningen alsof het niks is. Dit terzijde.

Dus… zo ongeveer een jaar nadat het idee geboren was om een blog te starten, werd the shit real. Ongeveer 7 jaar nadat de shit écht real werd. Want geef toe: kinderen, dat is the shit en ook gewoon KAK. En wij hebben 3 zonen, dus kaka-humor is hier driedubbel aanwezig! En zo zijn we weer bij de humor. Dus als je dan al iets mag onthouden uit onze eerste blogpost, laat het dan humor zijn. LACH! If life gives you lemons, make lemonade. Voila, mic drop.