Bewust connecteren… Que?

Uitgelicht

Afgelopen vrijdag trokken Geertrui en ik naar Staden voor een weekend “Bewust Connecteren.” De naam van het evenement roept ongetwijfeld héél wat beelden op (en misschien een kleine oprisping). En ja, deels zullen ze kloppen… Het was een weekend vol meditatie, praten, op yogamatjes liggen, gevoelens delen, dansen, rondlopen op blote voeten, vegetarisch eten, thee slurpen, loslaten, lachen, huilen en meer van dat lekkers.

Waarom heb ik daar een heel weekend aan opgeofferd? Waarom hebben we een aartsmoeilijke planning opgesteld om onze drie kinderen en hun hobby’s enkele dagen over te laten aan de grootouders? Waarom denken we dat het een goed idee is om te verbinden met onszelf en een bende wildvreemde mensen?

Het antwoord is heel simpel: het doet onwaarschijnlijk veel deugd om die tijd en ruimte te nemen, iets wat ik als vader, echtgenoot en fulltimer véél te weinig doe. En het resultaat van stilte en eenvoud mag er zijn want het bracht me enorm veel rust en energie. Twee zaken waar ik in mijn dagelijks leven een acuut tekort aan heb.

Natuurlijk heb ik mezelf lichtelijk (ahum) moeten verplichten om het te doen. De betaalde kostprijs was dan ook een goeie stok achter de deur om niet lastminute mijn kat te sturen. Dingen als dit liggen nog steeds ver buiten mijn comfortzone. Maar elke vezel in mijn lijf was al maanden aan het schreeuwen om iets te doen met de zwaarmoedigheid waarin ik me vaak bevond. Ik loop misschien wel rond met een glimlach op mijn gezicht maar inwendig ben ik aan ‘t foeteren, aan ‘t stressen en aan ‘t twijfelen over alles wat zich bevindt tussen zwart en wit. Ik leefde al maanden op automatische piloot en het werd tijd om het stuur terug in handen te nemen.

Ik weet dat het voor velen best wat zweverig klinkt. En voor een stuk is het dat ook maar deal with it. Het is gewoon een feit dat wij, de mens, bestaan uit vier intelligenties: fysieke, mentale, emotionele en spirituele. De eerste twee krijgen in ons groeiproces overal de nodige aandacht en ruimte om te ontwikkelen. Onze maatschappij teert erop. We leren, we sporten, we doen… En het is vooral elke dag van ’s ochtends tot ’s avonds gaan met die banaan! Maar waar laten we de emotionele en spirituele intelligentie groeien? Op school? Don’t think so. Bij familie en vrienden? In mijn geval niet. Op het werk? Hell no. Ik ben net veertig geworden en besefte dat een deel van mezelf dringend de nodige aandacht moest krijgen.

Toegegeven, het was niet mijn eerste keer. Tien jaar geleden startte ik een intens maar deugddoend traject om die emotionele en spirituele delen te voeden maar het heeft te lang stilgelegen. De stap naar dit weekend was dus minder groot en beangstigend en de uitkomst voorspelbaarder dan toen.

Dus na een weekendje connecteren zit ik terug thuis. Ik voel me beter, ik ben rustiger, ik heb minder zin om te vluchten in ongezonde gewoontes en ik heb praktische tips die ik altijd en overal kan toepassen. Want zo’n weekendje is ook maar dat. Het echte werk komt daarna, thuis of op het werk. Dus neem ik mezelf voor om elke dag te mediteren of een ademhalingsoefening te doen. Om eigenlijk gewoon dichter bij mezelf te blijven. En het loont, want het maakt van mij een betere man, een betere echtgenoot en een betere vader. Hoe kan ik mijn drie zonen immers aanleren, voorleven en begeleiden in hun emotionele en spirituele ontwikkeling als ik de boel zelf gesloten hou?

Dit smaakt naar meer en ik kan het iedereen ten zeerste aanraden als je je levenskwaliteit wil verbeteren. Maar je moet ervoor open staan, want er zijn geen shortcuts of instant wondermiddeltjes. It’s hard work.

En vind je een weekend of (kortere) workshop te eng om je eigen traject te starten? Google wat info en getuigenissen. Dat kan al een eerste goeie stap zijn.

Namasté motherflippers!

Ter info: het weekend werd georganiseerd door Compass to Connection en SOF Travel. #noad #nopartnership. Wij hebben gewoon volle pot betaald. Ik deel de naam van de organisaties louter om een eventuele zoektocht te starten voor geïnteresseerden 😉

A walk in the park

“Zullen we gaan picknicken in het park?” vraag ik?
“Jaaaaaa!” is de volmondige reactie van de drie aapjes.

Ik heb nog een laatste week vakantie genomen. Nog even genieten van de laatste zomerpiek. Nog wat gezellige uitstapjes ondernemen met m’n jongens, wat klusjes afwerken in huis en stilaan terug in het schoolritme geraken. Had ik dat even verkeerd ingeschat…
Gezellige uitstapjes worden zeker drie keer onderbroken door het betere trek- en duwwerk omdat de ene net iets te lang naar de andere heeft gekeken.
Mijn klusmomentjes worden al snel gestaakt omdat speelse vechtpartijen ontaarden in gebleir omdat de ene iets te wild op het hoofd van de andere is gaan zitten.
De andere kinderen in de straat zijn niet thuis, dus de verveling slaat snel toe. Als je denkt dat 3 broers elkaar zouden entertainen, heb je het op het einde van de vakantie echt mis. “Mijn broers zijn saai!”
Jongens-energie, het is een soort apart.

Onze kinderen zijn duidelijk vakantiemoe. Zeuren, baldadig gedrag of gewoon een lang gezicht trekken is de teneur van deze week. En dat in drievoud. Ik loop de hele dag te scheidsrechteren en te schakelen. Al mijn plannen moeten wijken om deze week toch maar iets of wat gezellig te maken. Zelfs het schrijven van deze tekst heeft drie dagen in beslag genomen omdat ik meermaals mijn laptop moest dichtklappen om dan toch maar de kinderen te entertainen.

Dat brengt mij meteen bij een andere bewustwording van afgelopen zomer. Hoe f*kking moeilijk is dat wel om deze blog hier aan de waggel te houden? Aan ideeën geen gebrek, maar voor de uitvoering ervan ontbreekt het ons veel te vaak nog aan tijd en fut. Shit got real vierde deze week zijn eerste verjaardag. Tijd voor taart, champagne en wat zelfevaluatie:

  1. Zoals we in onze allereerste blogtekst vorig jaar schreven is fulltime werken, kinderen in leven houden én bloggen een behoorlijke uitdaging. We zijn er in geslaagd om elf blogberichten op de wereld los te laten, dat is gemiddeld gezien eentje per maand. Eigenlijk van bijlange nog niet slecht! Kortere blogjes kan je vinden op onze social, maar daar liep het wel een beetje spaak (zie punt 2).
  2. Mark Zuckerberg laat ons niet toe om te adverteren. Meneer valt over de “shit”, maar hij was er beter in gevallen. Onze Instagram-account hebben we dan ook stop gezet, want zowel voor Tom als voor mezelf werd 2 accounts onderhouden bovenop werken en gezinnig wezen te veel van het goede. Ons geploeter gepaard met de nodige zelfspot kan je wel nog steeds vinden op onze persoonlijke accounts (Geertrui & Tom). Feel free om ons daar te volgen!
  3. We hebben er nog steeds kei veel zin in en we blijven roeien op ons ritme. Ik denk dat dit wel de mooiste les is die we geleerd hebben uit Shit got real: ont-moeten. Het leven is al gejaagd genoeg, dit “moet” vooral leuk blijven. Willen we iets van ons afschrijven, dan doen we dat. Willen we een hele zomer genieten van de zon en onze kinderen, dan doen we dat ook. Dus nee, van ons geen blogtekst over onze reis naar Slovenië. Daar zijn we niet toe gekomen en dat is helemaal oké.

En met deze portie mildheid voor onszelf zetten we ons aan de startlijn van het nieuwe schooljaar. Dat wordt vast a walk in the park. Yeah right.

Huiswerk

Een gewone doordeweekse schooldag. Huiswerktijd. Boets zit in het eerste leerjaar, dus ik zet mij samen met hem aan tafel. Hij moet een tekst lezen en daarover enkele oefeningen maken, niets bijzonder dus. Hij begint hardop te lezen en ik verslik mij bijna in mijn tas soep. De tekst draagt de titel “Mama doet het niet meer” en is nogal euh, hoe zeg ik dit netjes, genderklassiek opgevat. Kort samengevat: Mama is duidelijk een onderdanige huisvrouw en is het beu om alles te moeten doen, ze wil ook wel eens vrij zijn. Papa is wat verbaasd, maar kookt dan toch soep en bakt een ei voor het gezin. De 2 kinderen helpen (ogenschijnlijk éénmalig) met afruimen en afwassen.
Voor de oefening die bij de tekst hoort moet hij een plaatje verbinden met de juiste zin. De handelingen die mama daar doet zijn afwassen, bakken, koken, een jas maken, …

Wel, lieve Boets, dat wil ik toch wel graag even rechtzetten.  

Ik ben eerst en vooral supertrots dat dat lezen van jou al zo goed gaat. Je doet je best, dat zie ik. Ik hoop alleen dat je binnenkort andere teksten onder je neus krijgt. Ik weet wel dat dit maar een klein onderdeel is van alle (levens)lessen die je zal leren, maar als moeder van 3 zonen valt zo’n tekst toch extra zwaar op mijn maag. Dit is niet het wereldbeeld dat jouw papa en ik jou en je broers willen voorschotelen en dat is dan ook niet de manier waarop wij ons leven leiden. Net daarom blijven we meermaals herhalen dat het huishouden teamwerk is en dat we er alle 5 ons steentje in hebben bij te dragen. Klopt, ik kook het vaakst, maar aan de lasagne of het stoofvlees (om maar iets te noemen) van papa kan ik niet tippen. En ja, ik sorteer de vuile was en stop deze in de wasmachine, maar ’t is papa die de was plooit en in de kasten legt. En de vaatwasser, de tafel dekken, opruimen, … dat is jullie aandeel. Want wij hebben alle 5 onze dagtaak, dus is het maar net zo eerlijk dat we dan ook samen het huishouden doen zodat we nadien samen gezellig in de zetel kunnen ploffen. Dus als je volgende keer nog eens met je ogen rolt als ik vraag om de tafel te dekken, zal ik extra hard beseffen dat ik goed bezig ben. Want je wereldbeeld wordt niet alleen gevormd door wat je hier in huis ziet, maar ook door alles wat je daarbuiten meemaakt. Dus boks ik met plezier op tegen wat daar soms de norm blijkt te zijn. Want ik weiger mijn jongens later als mannen af te leveren die denken dat ze workaholic moeten worden omdat dat de enige manier is dat ze kunnen bijdragen aan hun gezinsleven. Hoe jij en je partner later de taken verdelen, is volledig jullie beslissing, maar ik wil je op z’n minst alle opties aangereikt hebben. En als het later in jouw gezin zo zou zijn dat er iemand van jullie beide deeltijds (of niet meer) zou gaan werken omwille van de zorg voor de kinderen, hoop ik van harte dat je dit samen met je partner bespreekt en dat jullie allebei even betrokken zijn als ouder zodat je ook dat eerlijk kan verdelen.  

Kunnen we dat afspreken? Dat je de ander altijd als een gelijke zal zien? En je jezelf nooit hoger of lager dan een ander zal plaatsen? Je hebt een gouden hart, dus laat je niet meeslepen door die speelplaatslingo waar “meisje” als plaagwoord wordt gebruikt. Ik zal dit met vuur blijven tegenspreken totdat jij op een dag de meisjes met datzelfde vuur zal verdedigen.  

Liefs, 
je moeke 
 

Ik ben een beer

Ik ben geen fan van de winter en dat bijkomende winteruur. De dagen zijn zo kort en mijn lijf wil dan niets liever dan overgaan tot een winterslaap. Maar onze maatschappij is het daar niet mee eens, dus loop ik weken te vechten tegen mezelf en sleep mij door mijn werk en huishoudelijke taken. Alles frustreert mij: projecten in huis die blijven liggen omdat de energie mij ontbreekt, 3 kornuiten die net iets te vaak hun eigen wil laten primeren, …  ’s Avonds val ik ook gegarandeerd in slaap in de zetel en ’s ochtends sta ik op met het gevoel alsof ik eigenlijk niet geslapen heb. En dan zwijg ik nog over mijn kierewiet-meter die in het rood slaat omdat we heel der dagen met z’n allen binnen moeten doorbrengen wegens strontweer. Mijn kinderen kunnen echter probleemloos hun buitenactiviteiten naar binnen verplaatsen: voetballen of elk soort rollenspel waar gevechten aan te pas komen kan je kan je blijkbaar ook in de woonkamer doen, inclusief het bijhorend geroep en getier. Drives. Me. Crazy! Maar ik mag waarschijnlijk al lang blij zijn dat ze geen skate-wedstrijd door de gang houden of een vuurtje stoken in bad. De kunst der cocoonen is hen blijkbaar nog vreemd… 

Winterdip, aka last van te korte dagen en te weinig energie, ik ondervind dat al jaren. Mijn kinders en ik, wij zijn buitenwezens. De zomer is ons favoriete seizoen! En winter is gewoonweg kak.
Ik ben geboren in het verkeerde lijf, dat weet ik nu wel zeker. Eigenlijk ben ik een beer in een mensenlichaam: winterslaap here I come!  

Dit jaar is denk ik wel het eerste jaar dat ik mijn winterdip wat probeer te omarmen. Of dat ik er toch bewuster mee probeer om te gaan. In plaats van mij te verzetten, schakel ik een versnelling lager. Dat mijn dagen gevuld zijn met enkel het strikt noodzakelijke (lees: voltijds werken, eten maken, keuken opruimen, wassen en plassen, liefde en affectie geven, …) vind ik prima. Al de rest (is er nog veel rest?) blijft dan maar liggen tot de eerste krokus uitkomt. Waarom willen we eigenlijk altijd tegen 120km/u over de autostrade van het leven racen als bewezen is dat 90km/u beter is voor onze leefomgeving en dus ook voor onze levenskwaliteit? Er schuilt eigenlijk zoveel wijsheid in die weetjes en gewoontes uit oma’s tijd. Ik denk dat we het een beetje verleerd zijn om te leven op het ritme van de natuur. Dus laten we met z’n allen die innerlijke beer omarmen, who’s in? 

Bye bye tut.

Lieve Magnus, wat was je toch weer blij met dat bezoekje van de Sint. En zo leuk dat hij er had aan gedacht om een speelgoedkeukentje voor je te brengen. Daar ga je nog heel wat uurtjes plezier aan beleven.

Hoe flink trouwens dat je akkoord ging om je tutje af te geven aan die goedheilige man. Knap hoor hoe je zonder verpinken dat rubberen brokje instant troost zomaar vaarwel zegt. Het is ook beter voor je tandjes dat je er nu mee ophoudt.

Maar kerel, als ik even heel eerlijk mag zijn (en verklap het tegen niemand), ik had het er moeilijker mee dan jij. Blijkbaar heeft dat tutje heel wat symbolische waarde voor je vader. ’s Avonds als je lag te slapen en je had je een weg naar dromenland getut zag je er nog uit als een klein kindje. Vond ik helemaal prima. Het stelde me gerust dat ik tenminste nog één klein kindje in huis had. Zonder tut is dat beeld voor altijd veranderd. Ik kan vanavond, als ik je nog even stiekem een zoen kom geven, niet anders dan aanvaarden dat je geen klein kindje meer bent.

Toen ik daarstraks een traantje wegpinkte op je kamer was dat omdat ik ook heel stilletjes afscheid aan het nemen was van jouw tutje. Jij zal het jezelf niet meer herinneren maar dat tutje heeft moeke en papa vaak geholpen. Het verzachte zo vaak je pijn wanneer je krampjes had als baby. Het suste je in slaap tijdens zoveel moeilijke nachten, het bracht troost wanneer je verdriet had en het was surrogaat geborgenheid wanneer wij er niet konden zijn. Je tutje en een doekje dat rook naar moeke, daar kon jij de wereld mee aan.

Het laatste tutje is uit ons huis. Jij bent nu plots wat groter. Ja, vandaag heb ik het daar een beetje moeilijk mee. Ook al was het echt tijd om je tutje uit te zwaaien en jij er helemaal klaar voor was… ik was er nog niet klaar voor.

IMG_7019

From Oostende with love.

 

Het mocht nog eens. Wij 2. Gewoon wij 2! We proberen het vaker in te plannen, maar er komt altijd wel iets tussen of we vinden het gewoon te veel gedoe en zien er tegenop om opvang te zoeken. Want ja, wij vinden onze kinderen met momenten behoorlijk vermoeiend, dus voelen we ons op voorhand al schuldig als we ze een weekendje bij de grootouders zouden droppen. En dan moeten ze hun hobby’s missen, wat we dan weer jammer vinden voor de kinderen. Maar momenten dat wij even alleen kunnen zijn heel schaars. Twee minuten op de pot zitten gaat zelfs niet zonder dat iemand je komt lastigvallen met één of ander wereldprobleem. Soms hebben ze zelfs niet echt iets nodig maar nemen ze een stoeltje en komen er gewoon gezellig bij zitten… Ik krijg zo stilletjes aan het vermoeden dat er bij onze kinderen een alarmbel afgaat van zodra wij het in ons hoofd halen om héél even iets voor onszelf te doen.  

Maar het tij begint te keren, mogelijkheden dienen zich aan… Sinds dit jaar zitten we met 2 scouts in huis en als die dan nog eens gelijktijdig op weekend gaan, zien we een opening. Zouden we…  Kunnen we… Yes, we can! Nog snel die jongste buiten werken en weg zijn we! (No worries, we hebben hem niet gewoon buiten gezet, maar hij mocht op verwenweekend bij oma en opa). Van vrijdagavond waren we kinderloos en de volgende ochtend zouden we naar zee vertrekken om 24u te gaan uitwaaien. Zo. Hard. Naar. Uitgekeken.
En dan staan we zaterdagochtend op, in een leeg en stil huis. Zen. Maar voor ik het weet worden mijn gedachten naar de kinderen gezogen. Zo vaak gevloekt op de chaos en het lawaai van die 3 energiebommen nog voor ik een kop koffie binnen heb en nu overvalt de stilte mij. Weemoed, gemis… zonendorst.
Crap, laat ons maar snel vertrekken om die gedachten te negeren.  

Prachtige hotelkamer, zicht op zee, jacuzzi, ruimtelijk. Kortom, “Dag hé, ik blijf hier dan wonen.” Dat. Lekker kuieren over het strand en door de stad. Zucht. Ik lijk wel zo’n windturbine, met elke windstoot voel ik mijn energiepijl stijgen. Lekker met z’n 2 hapje eten, koffietjes drinken en dan besef ik plots hoe raar het is om mij gewoon op één iemand te moeten focussen. Ik begrijp ineens een beetje waar dat lege-nest-syndroom vandaan komt. Overal waar wij komen zorgen die 3 bengels voor afleiding, bij een familiebezoek heb ik nog nooit een gesprek helemaal kunnen volgen, want er is er wel eentje die op de ander klopt, naar ’t toilet moet of tegen de grond gaat. Echt waar, dat is met estafette-aflossing-skills waar de broers Borlée nog wat van kunnen leren.   

En nu zit ik daar, tegenover Tom, met mijn volle aandacht op hem gericht. Een gesprek dat nog eens diep gaat. We hebben het over het werk, onze dromen en ambities. Ideeën borrelen op. Dit moeten we onderhouden, besef ik vlug! Want als we enkel nog in functie van de kinderen en het huishouden met elkaar praten, hebben we over 15 jaar geen gespreksstof meer.  

Dus genieten we. Van de tijd met elkaar, gewoon wij 2. Straks hebben we twee kinderen te desinfecteren en een derde kind met aandacht-afkick-verschijnselen. Dan mogen we ze ook weer knuffelen en kruipen we samen onder een dekentje op de zetel. Wij 2 is oké, maar dat hoeft niet te lang te duren.  

Relaties en kindershit, #oedoededa?

We zijn bijna 10 jaar getrouwd en hebben iets langer een relatie. 10 jaar… Ik vind dat al wel wat. Nee, dat ging niet altijd van een leien dakje en ja, we hebben wel behoorlijk wat gerealiseerd in die 10 jaar! Maar hoe doe je dat nu eigenlijk, een huwelijk 10 jaar volhouden? Er bestaat geen ideaal scenario, absoluut niet. Het is gewoon echt fucking hard werken. “Graag zien” is niet voor niets een werkwoord. Oké, dat klinkt misschien wat zwaar. En dat is het zeker niet altijd. Wat voor ons werkt, is humor. Dus lijst ik hier 10 relatietips op, te nemen met de nodige korrel zout.

  1. Begin aan kinderen
    Jep, kinderen verrijken je leven, sowieso! Is het niet met de shitload aan speelgoed, dan is het wel door de spiegel die ze je constant voorhouden. Je wordt er ook wat minder veeleisend van, dus plots vind je je partner ook aantrekkelijk in een slobbertrui vol snotvlekken.
  2. Begin niet aan kinderen
    Kinderen nemen plaats en tijd in. Dus dat is minder tijd voor elkaar. En wat is er heerlijker dan gewoon de deur uit te kunnen zonder eerst opvang voor je koters te moeten regelen? Go with the flow!
  3. Plan daten in je agenda
    Voor ons is het te laat, Shit got real weet je wel. Dus plannen we onze dates in de agenda, niks go with the flow. Toegegeven, totaal niet romantisch, maar dat lijkt mij beter dan niet daten.
  4. Lunch is the new dinner
    Trust me, lunchen is minder gedoe. Geen babysit nodig vermits de kinderen nog op school of in de crèche zitten, dus bovendien ook goedkoper.
  5. Doe niet aan genderhokjes
    Ik vind een man die helpt in het huishouden en bij de opvoeding van de kinderen een absolute meerwaarde! Is dat bij jullie niet zo en voelt dat voor beiden oké, gewoon blijven verder doen. Zo niet, dan stel ik toch even een herschikking van het takenpakket voor.
  6. Spiegel je niet aan anderen
    Ieder huisje heeft zijn kruisje. Timmer je eigen weg, niet die van een ander.
  7. Ga voor een crush op Ryan Gosling of Keira Knightley*
    Oké, trouwen is houwen, maar wat in ’t rond kijken kan geen kwaad, toch? Zolang je maar onthoudt dat er thuis een sappige biefstuk op je ligt te wachten. Al dan niet doorspekt met wat vetaders.
    *Afhankelijk van je voorkeur. Voorbeelden zijn louter indicatief, use your imagination.
  8. Communicatie is de sleutel
    Praat met elkaar. Je woont ten slotte samen onder 1 dak, zou zonde zijn om dat dan in stilte te doen. En zit het zo scheef dat je er niet uit geraakt, zoek dan hulp. Of dat nu bij een therapeut, de plaatselijke pastoor of je huiskat is, maakt niet uit. (Al zal de ene al wat efficiëntere hulp kunnen bieden dan de andere…)
  9. Let’s talk about sex
    2 keer per week, dat is toch het gemiddelde, niet waar? *Rolt eens met de ogen* Serieus?? Wederom, spiegel je niet aan anderen! Voor mij geldt er maar 1 vuistregel: kwaliteit boven kwantiteit! Aja, en nog iets: anticonceptie is niet alleen de verantwoordelijkheid van de vrouw. Dat moest ik ook nog even gezegd hebben.
  10. Have fun
    Door al dat timemanagement zou je het bijna vergeten, maar het leven hoort vooral plezant te zijn! Spring dus af en toe eens van die razende trein (niet letterlijk hé!) en doe iets leuks. Of je dat nu alleen doet, met je partner, met je gezin of met vrienden. Als het je batterijen maar oplaadt!

 

 

Date-pijn

Werken, kinderen, huishouden, …. Veel tijd en fut blijft er op ‘t einde van de dag niet meer over. Wat hier bij ons dus jammer genoeg op het einde van het to-do-lijstje bengelt, is tijd voor elkaar als koppel. Daarom plannen we dit ook steevast in de agenda, want anders gaat dit verloren in de hectiek van het ouderschap. We probeerden al vanalles: wekelijks daten, tweewekelijks daten, niet meer daten, … Gelukkig hebben we wel de gewoonte om op mekaars verjaardag verlof te nemen zodat we met 2 een gezellige dag kunnen doorbrengen. Dan zijn we toch al 2 keer in ‘t jaar eens op date (hoera). Een aanrader wel, want overdag daten is gewoonweg makkelijker te regelen en goedkoper. Geen gedoe met babysit regelen en betalen, want de kinderen zijn toch al op school. En #lunchisthenewdinner.

Zo was het afgelopen week Tom zijn verjaardag, dus datetime! Omdat we ongeveer elke privésauna in de buurt gezien hadden, wilde ik wel eens iets anders testen, dus boekte ik een Thaise duomassage. (En ja, ik hoor je al gniffelen, maar nee, ’t was zonder happy ending.) We zijn allebei niet vies van wat wellness en massages, maar this was a first. Op de website van het salon kon je kiezen tussen verschillende behandelingen en koos ik heel bewust voor de Thaise oliemassage omdat deze zachter zou ervaren worden dan een traditionele Thaise massage.  Babysteps enal.
Beetje onzeker stappen we dus het massagesalon binnen. Oké, je hebt dat al wel eens in een film gezien, maar dat is toch niet echt een betrouwbare bron? We komen beide uit de tv-industrie, dus we zijn ons wel heel bewust hoe ze de waarheid daar wel eens wat euh… interessanter kunnen maken. Dit geheel terzijde, terug naar het massagesalon. Twee vriendelijke Thaise vrouwen leiden ons doorheen het ontvangstritueel wat blijkbaar een wasbeurt voor je voeten inhoudt. Ik kwam nochtans net uit de douche, maar gewoon laten gebeuren zeker?  De ene had een t-shirt aan met daarop de tekst “I am your Thai massage therapist, you’re in good hands, so just relax.” Dat ze meer dan enkel haar handen zou gebruiken, werd mij pas later duidelijk.

Fast forward. We liggen in ons halve blootje op een massagetafel. Aan Tom wordt nog gevraagd of hij medium of strong wil. Hij kiest wijselijk voor medium. Aan mij wordt niks gevraagd, dus ik wacht een beetje bang af. Mijn rug wordt ingesmeerd met een warme olie, heerlijk! Wat er bij Tom gebeurt, kan ik niet meer zien. Ik lig immers op mijn buik en kijk door dat typische gat van een massagetafel. Plots wat gekraak en gewiebel van de tafel. Ik voel een druk op mijn rug en denk nog “Amai die kan hard duwen!”. Dan besef ik dat ik ook geen voeten meer zie. Een dominosysteem zet zich in gang in mijn hoofd en als alle blokjes gevallen zijn, begint een alarmbelletje te rinkelen “Die vrouw staat boven op mij!”. “Leugenaar”, denk ik ook “Er stond niks over je voeten op je t-shirt!”. Ik moet inwendig even giechelen en ben blij dat de gemiddelde Thaise vrouw niet gezegend is met het postuur van een sumoworstelaar. Ik probeer de drang te weerstaan om mijn hoofd op te heffen en naar Tom te kijken, want dan hadden we dat massage-uur erdoor gejaagd met de slappe lach. Mijn volledige lijf wordt betrappeld, toch wel een vreemde ervaring. Ik bedenk mij dat ik dit evengoed aan mijn kinderen zou kunnen vragen. Met een fles olijfolie en 3 paar kindervoeten kom je ook al een heel eind.

Ook ellebogen en onderarmen worden ingezet. Mijn lijf kraakt en ik kreun. Stevig dit. Waarschijnlijk zijn mijn stijve spieren als gevolg van de bootcamp gisterenavond niet bevorderlijk voor mijn genot. Ik stel ook vast dat ik nogal kittelachtig ben op mijn bovenbenen. Wanneer ze deegrolgewijs met haar onderarm over mijn bovenbeen rolt, heb ik elke vezel in mijn lijf nodig om mijn been niet weg te trekken.

Ik hoor naast mij dat Tom regelmatig gekletst wordt. ”Spanking wel, happy ending niet”, denk ik al lachend. “Turn please” zegt mijn masseuse met haar koddig Thais accent. Mijn borstkas wordt ingesmeerd met Vicks. Terwijl ik eucalyptus lig te snuiven worden mijn armen en benen wederom gerold en gekneed. En ik vermoed dat ik prompt ook 2cm ben gegroeid vermits er aan elk been, teen en vinger ook wel eens stevig werd getrokken.

Als afsluiter mag ik nog even rechtop gaan zitten en word ik in een dubbele platte knoop geplooid in de hoop dat er iets “krak” zou zeggen. Mijn hoofd krijgt ook nog een beurt, dus dat wordt straks gezellig met een vettige kop op restaurant.
“You want something to drink?”, vraagt ze na afloop.
“Welja, een dubbele whiskey om te bekomen”, denk ik. “Tea please”, zeg ik.

IMG_9216

Nog een pijnlijke vaststelling: de meest recente foto van ons 2 dateert van 3 maanden geleden…

SAHD zkt job.

Veertien jaar werk ik ondertussen in dat tv-wereldje. Eerst aan de productionele zijde en daarna aan de creatieve kant als scenarist. Maar sinds een jaar voelde ik dat het tijd werd voor verandering. Dus na lang wikken en wegen nam ik in mei van dit jaar de beslissing om uit loondienst te stappen. Bye bye zekerheid en veilige haven, hallo avontuurlijk freelancersbestaan.

IMG_9338Gelukkig kon ik onmiddellijk aan de slag bij een productiehuis dat volop bezig was met de ontwikkeling van een nieuwe serie. Maar na enkele weken bleek dat er geen klik was. Een werkwijze van jaren even snel over boord gooien en helemaal opnieuw beginnen viel me veel zwaarder dan ik had verwacht. De inzet was er maar het resultaat bleef uit. Amper anderhalve maand later nam ik de beslissing om de handdoek in de ring te gooien. Een moeilijke beslissing want dit had praktische maar vooral enorme financiële gevolgen voor mij en mijn gezin.

Ik had voor het eerst in mijn leven geen plan B en ik moest beginnen solliciteren op alles wat van dichtbij en ver in de lijn lag van wat ik de voorbije jaren had gedaan. Ik was 38 jaar en ik voelde me gefaald, had een enorme deuk in mijn zelfvertrouwen gekregen en had geen idee hoe ik dit snel kon oplossen. Achter jobs jagen was ook nieuw voor mij want ik had in heel mijn carrière nog nooit moeten solliciteren. Omgaan met afwijzing, ook al was dit nooit persoonlijk, viel me zwaar. Mijn geweldige, steunende vrouw en mijn therapeut hebben mijn klaagzang de voorbije maanden veel mogen aanhoren. Bij deze een belofte dat ik hen ooit op gepaste wijze zal bedanken voor de steun en ruimte die ze me gaven.

IMG_9337Daar stond ik dan, werkloos voor het eerst in mijn leven. Los van de jobhunt, hoe kon ik me in godsnaam nuttig maken? Het antwoord was gewoon in mijn eigen huis te vinden want naast mijn professionele identiteit heb ik me als vader altijd geprofileerd als iemand die hands-on is. Wat mijn vrouw doet, kan/moet ik ook doen en omgekeerd. No “i” in team, weet je wel. En nu we het er toch even over hebben… vaders babysitten niet, die voeden op.

Dus werd het gewoon tijd om een tandje bij te steken en nam ik met plezier het leeuwendeel van het huishouden op mij (nu ja, veel shizzle moet gewoon gebeuren en doet niemand echt voor zijn plezier hé). Maar gezien mijn situatie werd ik een beetje de SAHD (Stay At Home Dad). Winkelen, koken, kinderen naar school brengen en ophalen, etc. En weet je wat ik ontdekt hebt… het is fokking hard werken. Waarschijnlijk ligt het aan mij maar dit is misschien de zwaarste “job” die ik al gedaan heb. Het stopt gewoon nooit. Bij alles wat ik doe zie ik tien andere dingen die nog moeten gebeuren. Lichamelijk is het niet zwaar maar de mentale workload is oneindig.
Ik heb dan ook een hele nieuwe waardering gekregen voor mensen die ervoor kiezen om huisvrouw of huisman te zijn. Ze verdienen niets, bouwen geen pensioen op, maar werken enorm hard.

As we speak is de zoektocht naar nieuw werk nog bezig. Ik wissel dat huishouden af met zoeken naar nieuwe projecten, solliciteren en hoopvol wachten op verlossende antwoorden. Sinds vorige dinsdag ben ik 39 jaar en ik weet heel even niet waar ik sta met mijn professionele leven. En ja, ik vind dat shit. Maar het komt wel goed hoor. Het is gewoon heel confronterend en beangstigend om dat toe te geven maar één ding kan ik je zeggen… de was is ondertussen wel geplooid.

Ouderschapsverlof, gedeelde shit.

Ik hoor en lees het nog vaak: “10 dagen geboorteverlof voor vaders en meeouders is toch méér dan genoeg?” Voor sommigen is dat misschien zo, maar ik vond het te weinig. Ik heb na elke geboorte extra vakantiedagen opgenomen om zelf die periode te verlengen. Ik zat gelukkig ook in een positie waar ik dat makkelijk kon doen, want voor velen onder ons is dit jammer genoeg nog steeds geen evidentie.

10 dagen… Bij een vlotte bevalling ben je vrij snel terug thuis met je baby maar als moeder en kind langer in het ziekenhuis moeten blijven, tikken die 10 dagen wel héél snel weg. Wennen aan de nieuwe gezinssituatie en je nieuwe ouderrol gaat een pak moeilijker en trager als je in no time terug op de werkvloer staat.

IMG_1799Bovendien gaat het over zoveel meer dan dat. Ik vond het belangrijk om mijn vrouw te kunnen helpen waar ik kon. Niet alleen met de babyzorg maar ook met de vele andere taken die moeten gebeuren in het huishouden want laat ons eerlijk zijn, de workload verdubbelt van de ene dag op de andere. Dus naast het klassieke winkelen, koken en poetsen zit je tot aan je enkels in kakrompertjes, fopspenen die je moet stereliseren, badjes geven en natuurlijk is er de zorg voor de oudere kinderen telkens een nieuwe spruit arriveert.
Vader zijn hield ook in: voor ruimte zorgen. Ruimte zodat mijn vrouw kon herstellen van de bevalling en de onderbroken nachten. Ik geef toe dat ik geen benul had van wat het vaderschap inhield maar door vanaf de eerste minuut mee op die tandem te springen was ik het aan het leren. Ten days well spent.

Maar natuurlijk stopte het niet bij dat geboorteverlof want de voorbije jaren hebben mijn vrouw en ik ook gebruik gemaakt van ons ouderschapsverlof. Afwisselend namen we een maandje op in de zomervakantie (en we gaan dit in één of andere vorm blijven doen) omdat:
1) De mogelijkheid er is (we hebben er recht op).
2) We het gewoon ook echt graag willen doen.
3) We zoals alle ouders twee maanden vakantie moeten overbruggen.

Dit wil niet zeggen dat het altijd makkelijk is: enerzijds is er het financiele kantje. Ondanks een tussenkomst van de RVA verlies je tijdens het opnemen van ouderschapsverlof stevig wat loon. En als zelfstandige (wat ik sinds dit jaar ben) moet je al helemaal creatief zijn om het verlies te bufferen, want dan is er van een tussenkomst van de RVA al geen sprake. Om het draagelijk te maken, kozen wij steeds de twee laatste weken van juli en de twee eerste weken van augustus. Zo kwam er elke maand toch wel iets van geld binnen.
Anderzijds kan een lange periode alleen met je kinderen héél uitdagend zijn. Ouderschapsverlof is geen synoniem voor chille vakantie. Drie jonge kinderen (in ons geval) en een huishouden dat moet blijven draaien… het vergt heel wat energie en geduld. Veel vanzelfsprekende dingen worden plots een karwei. In je eentje met drie kinderen naar de supermarkt gaan bijvoorbeeld is een hele beproeving (temidden van WK-gekte een ware hel). Je kan die immers niet alleen thuis laten om even rustig te gaan winkelen… Of probeer maar eens eten te maken terwijl er 2 om de haverklap ruzie maken om welke zender ze willen kijken en de 3de loopt te zeuren dat hij honger heeft. Ik beken dat ik wel eens reikhalzend uitkeek naar 1 september (of de 1stewerkdag). Ik heb trouwens een hele nieuwe appreciatie gekregen voor huismannen en -vrouwen. Om nog maar te zwijgen van de eenoudergezinnen. Een diepe buiging voor wat zij dagelijks doen.

Qua praktische regeling is het tussen mijn vrouw en mijzelf nooit een issue geweest wie het verlof zou opnemen. We hebben allebei een carrière waar we hard aan timmeren dus leek het ons maar eerlijk om voor een 50-50 deal te gaan. Niemand zet in deze een stap opzij voor de ander. Wederom beseffen we dat dit niet overal zo makkelijk zal gaan, maar het moet op z’n minst bespreekbaar zijn, niet?

Geboorte- en ouderschapsverlof zijn geen verplichtingen en ik weet dat we allemaal ons uiterste best doen met de middelen die we hebben binnen ieders individuele mogelijkheden. Maar vanuit onze ervaring kunnen we het alleen maar aanraden en zullen we het blijven promoten. Tijd zal immers altijd het meest kostbare zijn dat we onze kinderen kunnen geven.

 

Zie jij ook de meerwaarde van een uitbreiding in geboorteverlof voor vaders en meeouders? Je kan nog steeds de petitie tekenen van Vrouwenraad en de Gezinsbond.